Uit je Comfortzone stappen

Uit mijn comfortzone

Uit je comfortzone stappen, is het mooiste cadeau dat je jezelf kunt geven. Ik spreek hier uit persoonlijke ervaring. Het heeft mij gemaakt tot de persoon, vriendin, dochter, zus en ondernemer die ik nu ben. Toch blijft het niet eenvoudig om grote stappen te zetten. Maar als je het doet, is de beloning enorm groot. Daarom deel ik hier mijn eigen verhaal.

Doorsnee in een bijzonder gezin

Ik groeide op in een bijzonder gezin, als enige meisje met drie broers. Wij waren kinderen van hippieouders die een afkeer hadden van alles wat ‘burgerlijk’ was. Zo waren mijn ouders de eerste krakers in Amsterdam en heeft mijn vader welgeteld één baan in loondienst gehad. Die baan zei hij zonder pardon op toen het hem even niet beviel. Met mijn vader zonder werk, zat mijn moeder met de kinderen op een kamer 3 hoog achter in Amsterdam. Mijn vader verkoos zijn passie boven zekerheid en begon aan zijn studie als tuinarchitect. Hij volgde altijd zijn hart en is de rest van zijn leven zelfstandig tuinarchitect geweest.

Ons gezin stond garant voor avonturen. Zo togen wij in 1974 in een te kleine auto met vier kinderen en een caravan naar Marokko. Ondanks dat gebrek aan ‘gewoonheid’ in ons gezin, was ik altijd het brave meisje. Een meisje dat keurig zevens scoorde op school, dat in de meeste sporten wel goed was, nooit bij clubjes hoorde en daar ook niet voor koos. Maar bovenal was ik onzeker. Ik was dan ook de enige in het gezin die er ooit voor koos om voor een baas te gaan werken.

Het keerpunt in mijn leven

In 1999 zorgde ik zelf voor een keerpunt in mijn leven. Ik beschrijf het altijd als “je hebt Yolanda voor en Yolanda na de reis”. Dat jaar stapte ik voor het eerst echt uit mijn comfortzone en dat was het begin van mijn ontwikkeling tot meer zelfverzekerdheid en geloof in mijzelf als krachtig persoon.

De aanleiding tot dat keerpunt was een georganiseerde vakantie naar Gambia, die ik in 1998 maakte. Op het eerste gezicht was die reis niet speciaal en juist lekker veilig. We verbleven in een afgeschermd resort met een all-inclusive bandje om de arm. In zo’n resort zie je echter niets van het echte Afrika en de cultuur. Daarom besloten we ons op een dag te onttrekken aan de georganiseerde uitstapjes en huurden we een scooter om zelfstandig op pad te gaan. Struinend over een markt, raakte ik in gesprek met mensen die keihard moesten werken voor een avondmaal. En opeens overviel mij het gevoel dat ik helemaal niets wist van de wereld om mij heen, van andere culturen of de schoonheid van andere landen. Ik kreeg het gevoel dat ik door mijn angst met oogkleppen had rondgelopen. Blind voor zoveel mooie dingen. Hierdoor realiseerde ik me dat ik meer van de wereld wilde zien en andere culturen wilde ontdekken. Met die wens ben ik naar huis gegaan. Ontevreden met mijn leven als workaholic en het bekende gevoel van Doe Maar’s “is dit alles”, besloot ik een reis te maken. Al ging dat besluit tegen alle gevoelens en angsten in. Ik was toen 29 en daarmee relatief oud voor een reis als backpacker, maar ik wist dat ik dit moest doen om mijn cirkel van onzekerheid, burgerlijkheid en werken te doorbreken. Ik verkocht mijn appartement, mijn auto en mijn spullen gingen in de opslag. Zelfs mijn baan heb ik opgezegd, alsof ik alle zekerheden wilde elimineren die mij zouden kunnen belemmeren deze reis te maken.

Reis naar verbinding

Op 1 april 1999 vertrok ik met mijn rugzak, uitgezwaaid door mijn familie die verwachtte dat ik binnen een maand met heimwee weer op de stoep zou staan. Maar nee, de wilskrachtige stier vond het dan wel doodeng, maar zette door. Eenmaal door de eerste onzekerheid heen heb ik onderweg zelfs mijn reis zes maanden verlengd en heb ik de laatste zes maanden alleen gereisd. Zeker in het begin van de reis heb ik mij huilend afgevraagd waarom ik mezelf dit in godsnaam aandeed, maar ik reisde verder en begon ervan te genieten. Een jaar reizen, culturen ontdekken, talen leren en bovenal jezelf leren kennen is voor mij het mooiste wat ik ooit voor mezelf heb gedaan. Hier ontdekte ik dat als je er allemaal hetzelfde uitziet, afritsbroek, een gaar T-shirt en een smerig backpack op je rug, mensen je beoordelen op wie je werkelijk bent en niet op hoe je eruit ziet. Was ik voor de reis een redelijk onbenaderbaar en gereserveerd persoon, nu ontdekte ik dat ik een natuurlijke aantrekkingskracht had op mensen en dat ik altijd de meest interessante mensen om mij heen had. Ik had de tijd om oprecht geïnteresseerd te zijn in mensen en hun verhalen. Er zijn veel mensen op die reis die ik nooit zal vergeten en die ik tot op de dag van vandaag dankbaar ben dat ik met ze op mocht trekken.

De basis van mijn succes als recruiter en ondernemer

Deze reis is de grondlegger geweest van mijn werk als Recruiter. Nog steeds ben ik oprecht geïnteresseerd in mensen en hun verhalen. Van een gereserveerd en onzeker persoon ontwikkelde ik mij tot een netwerker en een verbinder pur sang. Met hart en ziel doe ik mijn werk en ga ik voor mijn bedrijf, mijn kandidaten en opdrachtgevers. Ik had dit talent nooit ontdekt als ik deze reis niet had gemaakt. Nu sta ik weer op een nieuw kruispunt in mijn leven. Na vijf succesvolle jaren als interim recruiter met vele angstige momenten die ik wist te overwinnen, ben ik toe aan een volgende stap. Niet langer interimmen, maar naar buiten treden als de ondernemer achter YME Projects. Daardoor treed ik opnieuw uit mijn comfortzone en ik weet dat dit energie en tijd kost. Maar ik weet ook hoe groot de beloning is die je krijgt als je groeit. Dat maakt dat ik de verleiding niet kan weerstaan om mijzelf dit cadeautje te geven.

Onzekerheid als last en als kracht

Onzekerheid is een last om met je mee te dragen. Ondertussen ben ik erachter dat dit juist mijn kracht is omdat ik overal 100% voor ga. Als ik ergens in geloof dan zal ik er ook alles aan doen om het tot een succes te maken. Af en toe treed ik dan weer even uit mijn comfortzone en voel de angst. Maar ik heb geleerd die primaire angst van onzekerheid te negeren en te geloven in mijzelf.

Dat besef is natuurlijk niet zomaar gekomen, daar is groei voor nodig geweest. Duizend keer bevestiging van mensen om mij heen en dan nog zelf niet geloven dat het echt zo is. Ik denk dat veel mensen zich hierin herkennen. Daarom is mijn vraag aan jou: gun jij jezelf groei? Voel jij jezelf ook wel eens belemmerd door angst en onzekerheid? Je bent niet de enige. Put uit je eigen kracht, treed uit je comfortzone en kijk wat het jou brengt.